Są takie portrety, przy których na chwilę przestaję oddychać...

Rysowałam podziękowanie dla rodziców młodej pary.

Piękny gest wdzięczności.

Ale ten portret był czymś więcej.

Jedna z osób, która na nim jest… już odeszła 🖤

I nagle ten rysunek przestał być tylko prezentem.

Stał się próbą połączenia tego, co jest dziś, z tym, co już tylko w sercu.

To była pamiątka rodzinna, której nie da się już zrobić w żaden inny sposób.

Nie da się cofnąć czasu.

Ale można zatrzymać obecność.

I właśnie w takich momentach najbardziej czuję, po co tworzę.

Bo sztuka potrafi powiedzieć to, czego nie da się ubrać w zwykłe słowa ❤️

Ostatnie posty